این وبسایت منتقل گردید

  
اسامي بسياري از درختان، گياهان و علف ها ريشه و تاريخچه جالبي دارند. اسامي بقيه هم از زبان هاي مختلف دنيا گرفته شده اند. حالا به سراغ گياهان و درختان و علف هائي مي رويم که اسامي جالب تري دارند. مثلاً درخت کاج (pine) اسم خود را از يک کلمه لاتين (pinus) گرفته است که معني نوک تيز را مي دهد. درخت اسپروس (صنوبر) در حقيت بايد «پروسيا» ناميده شود، چون يکي از گياهان بومي سرزمين پروس بود، که اين اسم تدريجاً به اسپروس تبديل شده است.
گل ماگنوليا به خاطر « پيرماگنول» فرانسوي که يکي از دانشمندان گياه شناس فرانسه بود، نامگذاري شده است. درخت « سايپرس» يا سرو براي اولين بار از جزيره سايپرس ( قبرس) در مديترانه آورده شده است.
«ويلو» يا درخت بيد که از يک کلمه قديمي انگلوساکسون (Wileg) آمده است.
در ماداگاسکار، يک نوع درخت است که به نام «تراولر» معروفست. يعني درخت مسافر! چون اين درخت داراي برگ هاي پهن بادبزني شکل است که آب باران را در خود نگاه مي دارد و هر وقت که مسافري از زير اين درخت عبور مي کند مي تواند با آبي که توي برگ هاي درخت جمع شده است رفع عطش کند!
در ميان درختاني که اسامي جالبي دارند، يک درخت هم هست به نام «درخت باربِر» ( که به فارسي معني سلماني مي دهد) و در مشرق مي رويد. اهالي بومي برگ هاي اين درخت را به صورتشان مي مالند تا ريششان بلند نشود.
گياه «مينت» يا نعناع، اسم خود را از کلمه (Menthe) گرفته است. اين کلمه نام زني در افسانه هاي قديمي بوده است که در اثر سحر و جادوي رقيب خود «پراسپرينا» به صورت گياهي در آمده است. گياه «تيم» يا آويشن اسم خود را از کلمه لاتين Thymus گرفته است، که معني قرباني مي دهد. رومي ها اين گياه را در محراب اماکن مقدسشان مي سوزانده اند. «دنوليون» نام خود را از زبان فرانسه گرفته که در اصل دان دوليون يعني دندان شير بوده است چون برگهاي اين گياه بي شباهت به دندان شير نيست.
«آوروت» گياهي است معروف که به وسيله سرخ پوستان شمال آمريکا به کار رفته به اين معني که عصاره آن را به زخم هاي ناشي از اصابت «تير» مي ماليده اند.